Reisverslag

Marilinde, 4 augustus 2008
Mongolië , Ulaanbaatar

Week 3!

29 juli
Over deze dag kan ik kort zijn. Het was een ‘normale’ werkdag. Ik heb gewerkt aan de Project Proposal voor Selavip. Nadat Ehne mij nog een eindje op weg had geholpen, heb ik het nogmaals aangepast en zij zal het doorlezen in de dagen dat zij in Erdenet zit. Ehne gaat morgen (30juli) namelijk tot begin volgende week naar Erdenet om even wat rust te nemen –ik weet niet wat ze onder rust verstaat, maar ze neemt een heleboel rapporten ed. mee om daar door te nemen, maar ja, misschien kan ze die ene nacht dat ze in een hotel verblijft en daarna in de country side in een tentje zit wel tot rust komen..- Ook maak ik typ ik de ‘introduction’ of het report wat ik ga schrijven en betaal Shinee de volle pond voor het huren van haar appartement. Dan hoef ik in ieder geval niet meer bang te zijn dat ik die hele stapel Tugrugs kwijtraak en kan zij een washingmachine kopen

Tegen 18u00 eindigde ik deze werkdag. Ik koop nog even wat drinken en brood bij het supermarktje ‘aan de overkant van de straat’ en kook daarna voor mezelf wat pasta en open –jawel, met een zakmes!- een blikje maïs. Als ik mijn buik vol gegeten heb neem ik een warme douche. > Gelukkig, er is weer warm water! Dat was vanaf gisteren middag tot vandaag begin avond dus wel anders< Verder vermaak ik mezelf met lezen, schrijven, thee drinken en koekjes eten totdat het tijd is om te gaan slapen.

30 juli
Weer een werkdag op kantoor. Vandaag zoek ik informatie over voorbeeldprojecten van herontwikkeling van industriegebieden, wat ik Tuya beloofd had. Omdat ik niet helemaal weet wat ze verwacht en niets meer van haar gehoord heb, zet ik de websites met korte uitleg in een word-bestand aan mail deze haar toe.
De rest van de dag werk ik aan de report. En tussen de middag ga ik met Bayarmaa mee naar haar ouderlijk huis. Het huis staat aan de rand van de ‘apartment-area’ in een buurtje met allemaal vrijstaande en 2-onder-1 kap woningen en een paar appartementenblokken. Nou, het is duidelijk dat het om een woning is van een familie die niet mag klagen. Het ziet er sjiek uit, zelfs een piano in de woonkamer! Van moeder des huis krijg ik een koolsalade voorgeschoteld en daarna nog een bordje vol rijst en gebakken aardappeltjes. Tijdens het eten schuift de vader des huis aan –die redelijk engels kan- en zijn ervaringen met de ‘urban planning’ en zijn visie op de toekomst voor Mongolië geeft. Voor zover ik begreep zit/zat hij bij een politieke partij en zet(te) zich o.a. in voor de stedelijke ontwikkeling. Na bedankt te hebben voor het eten laat de vader nog weten dat als ik terugkom met mijn familie we van harte welkom zijn bij hem thuis –‘we could be friends and we will show you the country..’.
Een zeer gastvrije familie dus! Dit maakt het voor mij niet even gemakkelijk om al die aardige uitnodigingen aan te nemen met toch nog een knagend heimwee gevoel.
Tot 18u werk ik door en ga dan naar ‘mijn’ appartement terug waar ik een tosti klaarmaak en bijna een uur lang met familie en duitse kennissen via Skype een gezellig babbelpraatje maak.

31 juli
Alsof het een gewoonte wordt, loop ik deze ochtend weer naar het MIKoffice. Deze keer plassen ontwijkend. Vannacht heeft het eventjes hard geregend, maar het was meer een buitje tegen het stof. Deze dag zal ik mijn tijd weer besteden aan het verder schrijven aan het report. Met Bayarmaa spreek ik af dat ik zaterdagvanavond naar het theater ga met haar en ze mij zondag mee zal nemen naar het National Park Terelj, ongeveer 55 km buiten de stad.
Tussen de middag lunch ik in ‘mijn’ appartement waar er een nare geur uit het riool schijnt te komen. Ook buiten liggen er nog steeds veel plassen en moet je op veel plaatsen je neus ophalen vanwege de niet echt plezante geurtjes.
In de avond bereidt ik gebakken aardappels uit de oven voor mezelf en ga voor de verandering eens wat tijdiger slapen.

1 augustus
Misschien komt het omdat het een nieuwe maand is, de maand dat ik weer terug keer naar het vertrouwde Nederland, maar ik begin de dag met een beter gevoel. De temperatuur loopt weer snel op boven de 25C, maar in het kantoor doe ik echter wel een vestje aan omdat het daar aanzienlijk koeler is.
Tussen de middag lunch ik met Shinee en 2 andere dames in een eenvoudig eetcafe. Hier eet en drink ik voor 1300 Tugrug (dat is nog geen euro! Ik begrijp die prijsverhoudingen hier echt niet!). Hiervoor krijg ik een bordje vol ‘milkrice’ (rijst gekookt in melk dus), een eiersalade en –een russisch gerecht- het ziet er uit al seen soort van pannenkoek- pakketje met geraspte wortel “uitspraak: blink”.

Tegen 18u ga ik –met een paar meegekregen CDtjes op zak ter vervanging van een eclipsbrilletje- naar de Sukh Baatar Square om de zonsverduistering te bekijken. Jammer genoeg is het hier niet de volle 100% te zien, maar voor dat verschijnsel had ik 3 uur moeten vliegen naar het uiterste westpuntje van Mongolie. Hier in UB wordt de zon voor 86,83% verduisterd, ook mooi om te zien dus! Ik krijg niet echt het idee dat alle mongolen op de hoogte zijn van de zoneclips, want het verkeer blijft vrolijk door razen. Tegen 19u, wanneer de zonsverduistering haar hoogtepunt bereikt, staan er toch wel verschillende auto’s geparkeerd op de square en zie je (vooral toeristen) naar zon turen en net als ik vergeefse pogingen doen om het goed op de foto te krijgen.

Tot 20u45 slenter ik een beetje rond over het plein, kijk naar de zittende, lopende, skatende, steppende, mountainbikende en ringwerpende mensen op de square. Dan wordt ik opgepikt door Bayarmaa en Onon (ex-collega van MIKoffice) en gaan we naar een pub. Binnen ziet het er modern uit en we nemen plaats in luxe stoelen. Eventjes schuiven er nog wat vrienden aan, maar die zijn na een biertje alweer vertrokken. De rest van de avond tot een uur of 00u30 kletsen we wat en schuiven er steeds meer vriendinnen (van vriendinnen) aan. Terwijl iedereen aan de cocktails zit geniet ik van mijn mango en ananas juice en verbaas me er over hoe ‘opgetut’ al die mongoolse meisjes/dames erbij zitten. Deze avond leer ik ook nog wat van de cultuur. Wanneer ik mijn stoel wil verschuiven omdat er meerdere mensen bijkomen zitten, sta ik perongelijk op de voet van Onon. Ik wel sorry zeggen en een ‘geruststelelende/ sorry zeggende’ klop op haar schouder geven, maar dan pakt ze me hand en zegt ook sorry. Een vreemde gewoonte zegt ze zelf, handen schudden als je sorry zegt! Na dit avondje wordt ik thuisgebracht door een taxi en gaan Bayarmaa en Onon nog tot een uur of 3u naar een andere club.

2 augustus
Het is ‘alweer’ weekend. Ondanks dat ik laat ben gaan slapen wordt ik toch half 9 al wakker. Tegen 10u kom ik mijn slaapzak uit en ga na mijn ontbijt lopend naar de State Department Store. Hier doe ik boodschappen en lunch daarna bij Café Amsterdam. Deze keer hoor ik wel wat meer nederlands praten en bij het afrekenen maak ik een kort babbeltje met (één van) de nederlandtalige medewerkster(s). Zij vertelt dat ze al bijna 3 jaar in Mongolië woont. Haar hart werd getrokken door de jeugd hier. Naast het baantje in het café doet ze jeugdwerk wat haar erg aanspreekt. Verder heeft ze nog wat familie in Mongolië wonen en reageert ze enthousiast als ze hoort dat ik hier niet op een ‘normale vakantie ben’. Voordat ik wegga nodigt ze me uit nog een keertje langs te komen voordat ik weer terug naar Nederland ga. De terugweg naar ‘mijn’ appartement loop ik een ‘onbekende’ route en maak foto’s van de oude en moderne gebouwen, kuilen in het asfalt en half openliggende trottoirs.

Tegen 16u45 pikt Bayarmaa me op en rijden we naar haar ouderlijk huis. Hier kleden zij en haar zusje Bogi zich om en word took het dochterje van Bayarmaa, Cindy in een jurkje gekleed. De moeder brengt ons naar het theater waar het ‘Mongolian National Song and Dance Academic Ensemble’ een voorstelling geeft. Voor 5000 Tugrug kan ik foto’s en filmpjes maken van de indrukwekkende voorstelling. Tradionele dans, keelzang, orkest en slangenmeisjes treden omstebeurt op in uiteraard trationele kleding. Ik geniet er volop van en ben blij dat ik dit stukje cultuur ook gezien heb!

Na de voorstelling worden we weer opgehaald door de moeder van het stel en rijden we terug naar hun huis. Hier krijg ik ook nog eens eten! –tjonge, wordt wel erg in de watten gelegd- De moeder blijkt vroeger in een restaurant gewerkt te hebben, maar omdat ze nu niet meer werkt, kookt ze elke dag uitgebreid voor haar familie. Het smaakt heerlijk! Na het eten mag ik even op de (valsklinkende) piano spleen en spleen Bogi en Bayarmaa allebei ook wat. Ook krijg ik een korte rondleiding door het huis en showt Bayarmaa de door haar ontworpen jurken van Bogi. Dan maken we een korte wandeling door het wijkje en fietst Cindy gezellig voor ons uit. Voordat Bayarmaa mij thuis afzet, laat ze me het grote, gouden Boeddhabeeld zien aan de rand van UB. Ik had het al eerder gezien op mijn eerste dag hier in Mongolië, maar nog nooit van zo dichtbij. Het is groot! Ook sla ik 3x met een houten blok tegen een bel ‘alle zorgen van me af’. Jammer genoeg is het al donker en lukt het niet om goede foto’s te maken.

3 augustus
Ik ‘slaap uit’ to een uur of 10u en wacht geduldig tot 12u. –Pas- om 14u haalt Bayarma (hé alweer! Ze zorgt goed voor me ) me op en rijden we met z’n vieren, Bayarmaa, Cindy, Bogi en ik naar Terelj, het National Park ongeveer 55 km van UB..


… om jullie niet gelijk met zoveel nieuwe verhalen op te schepen.. hou ik er wat spanning in .. en zal ik waarschijnlijk morgen mijn belevenissen van vandaag, natuurlijk inclusief foto’s op waarbenjij zetten

Wil je Marilinde in Mongolië bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag